ملائكه و مقربان درگاه الهى داراى لذت و غبطه و متصف به ابتهاج و سرور نيستند . و حق اول - جل جلاله - در مقام كبريايى و در مرتبهء صرافت ذات و اتصاف به تقدس و عظمت ، متصف به ابتهاج نمىباشد [ 1 ] ، بلكه از آن جائى كه لذت عبارت است از ادراك ملايم و از ادراك كمال ، ابتهاج حاصل مىشود ، بايد در حق اول اتم انحاى بهجت و لذت موجود باشد ، ولى بهجت و سرور و حب و عشق مناسب با مقام كبريايى حق - فرموده‌اند : « و أيضا فإنّ الكمال و الأمر الملائم قد يتيسّر للقوة الدرّاكة و هناك مانع أو شاغل للنفس ، فتكرهه و تؤثر ضدّه عليه مثل كراهية بعض المرضى للطعم الحلو و شهوتهم للطعوم الكريهة [ 2 ] بالذات ، و ربما لم تكن كراهية